وانگهى از آن مهمتر گستاخى تو نسبت به خدا و رسول خدا صلى الله عليه و آله بود كه با على عليه السلام جنگ و پيكار كردى در حالى كه او را مىشناختى و با سوابق او آشنا بودى و به خوبى مىدانستى كه او از نظر فضيلت و دانش براى امر خلافت از تو و ديگران هم در پيشگاه خدا و هم در نظر مردم شايسته‌تر و برتر است ! بلكه او را آزردى و راه مردم را منحرف كردى و با مكر و حيله و نيرنگت خون خلق را ريختى همانند كسى كه نه به معاد ايمان دارد و نه از كيفر و مجازات الهى مىترسد ، و چون هنگام مرگت فرا رسد و فرمان الهى صادر گردد ، تو در بدترين جايگاه خواهى بود و على عليه السلام بهترين سرانجام را خواهد داشت و خداوند در كمين تواست ! اى معاويه اين بود وضع تو و اوصاف ويژهء تو و بديها و عيبهايى كه در خوددارى و من دوست ندارم كه سخن را بيش از اين دربارهء تو به درازا بكشم ! و اما تو اى عمروبن عثمان ! تو به خاطر حماقت و نادانيت لايق پاسخ دادن نيستى و نمىتوانى اين قبيل مطالب را درك كنى ، بلكه مثل تو مثل آن پشّه‌اى است كه به درخت خرما گفت : خودت را نگهدار كه مىخواهم از تو فرود آيم ! درخت خرما در جواب او گفت : من هرگز نفهميدم چه وقت روى شاخ من نشستى كه اكنون فرود آمدن تو را احساس كنم ! و اكنون من هم به خدا سوگند كه احساس نكردم كه تو جسارت آن را دارى كه با من دشمنى ورزى تا رفتار تو بر من گران آيد ، و من تنها بدانچه گفتى همين قدر پاسخ مىدهم كه دشنام دادن تو به على عليه السلام آيا